سلام 
با آرزوی پیروزی ملت ایران بر جاهلان و کور اندیشان و با آرزوی پیروزی عدالت

من یک دانشجوی حادثه دیده جنبش 18تیر دانشگاه تهران هستم که به علت فعالیتهای سیاسی و روزنامه نگاری (در روز نامه هویت خویش  به سر دبیری مهندس طبرزدی فعالیت میکردم ) و به خاطر آشناییهایی که با جبهه ملی و نهضت آزادی و حزب ملت ایران نیز داشتم و از فعالین اکتیو جبهه ملی بودم  و همچنین شر کت در اعتراضات دانشجویی در مورخه 23تیر 1378 در جلوی درب دانشگاه تهران دستگیر شدم البته آنچه که میخواهم بگویم حدیثی است که تا کنون بسیار گفته شده و احوال من چیزی جز احوال نگون بختانی که در راه آزادی و سربلندی ایران قدم برداشتند نیست  اما چون هنوز جنایت ادامه دارد تکرار بیان آنهم گزیر ناپذیر است .ابتدا به ساختمانی در( خیابان شهدای ژ اندارمری)منتقل شدم ودر آنجا مورد اذیت و آزار شدید واقع شدم  از لحظه ای که ماشین نیروی انتظامی در حیاط این ساختمانتوقف کرد نیروهای کماندو با نشکیل تونل وحشت با باطوم و مشت و لگد به جانم افتادند و تا آنجا که میشد با باطوم ما را به سختترین صورت ممکن کتک زدندرفتارشان همانند رفتار سربازان بیگانه بود  که بر ملتی دیگر چیره شده باشند بویی از انسانیت در رفتارشان مشاهده نمیشد سیل مشت و لگد بود که بر سرو روی ما که چشمانمان با چشم بند بسته شده بود نواخته میشددر آنجا بود که متوجه شدم عده کثیری را دستگیر کرده اند چون صدای ضجه انسانهای بیشماری را میشنیدم 
در این ساختمان زیاد نماندیم و به بازدداشتگاه دیگری منتقل شدیم که نامش را نمیدانم وبعداز 24 ساعت از آنجا نیز مارا به اوین منتقل کردند ود اوین 3تا 4 روز ماندیم و بازجوییهای مقدماتی سریعا انجام شد و بعداز اوین مارا به همراه مهندس طبرزدی و احمد باطبی و چند زندانی دیگر به بازدداشتگاه توحید منتقل کردند . بازدداشتگاه توحید ساختمانی است در حوالی توپخانه که امروز به موزه عبرت تبدیل شده که دارای ساختمانی قدیمی و وحشتناک است در رژیم سابق کمیته ضد خرابکاری نام داشت  این ساختمان گرد است و بسیار تودرتو میباشد این ساختمان دارای حیاطی کوچک است ودر آن حیاط حوض کوچکی بود . در ابتدای سالنی که سلول من در آن قرار داشت اطاقشکنجه بودمن را بعداز گدشت یک نصفه روز که از اوین به توحید منتقل شدیم برای بازجویی بردند در طول بازجویی از شیوههای گوناگون استفاده کردند ودر طول بازجوییها متوجه شدم که آنان عطش فراوانی برای گرفتن یک مصاحبه تلویزیونی دارند که با مقاومت من روبرو شد وقتی شگردهایشان  در طول بازجوییهای ممتد و طاقت فرسا که در ساعات مختلف شبانه روز انجام میشد به نتیجه نرسید شیوه برخوردشان با من عوض شد ووارد فاز جدید شکنجه شدم وآنهم ارشاد به سبک حضرات بود!آنان مرا به اطاق شکنجه که در ابتدای سالن بود بردند ودر آن یک تخت تعبیه شده بود که من را روی آن خواباندند و دست و پایم را بستندو با کابل به کف پای من میزدند آنان اینقدر این کاررا ادامه میدادند تا کف پای دیگر اجازه ادامه کاررا به آنان نمیداد و آنان مجبور بودند که من را از تخت باز کرده ودور همان حوض کوچک که در حیاط تعبیه شده بود میدواندندتا کف پایم صاف شود و به قول خودشان آماده کار شود و باز روز از نو و روزی از نو من را به تخت میبستند و مجددا شروع به کابل زدن میکردند تا جایی که مجددا کف پا اجازه کاررا از آنان میگرفت کابلها نیز اسم و شماره داشت مثلا کابل(دهن وا کن )یا کابل( اره ای)وووووواز جمله ابزار آلات شکنجه بود من تا آنجایی کابل خوردم که خون از پایم جاری میشد و دیگر توانی در بدنم باقی نمیماند  و همانند جانوران در سلولم میخزیدم و برای خواندن نماز م دچار مشکل شده بودم البته مسیله به اینجا ختم نمیشد و در جریان بازجوییها برای تخریب شخصیتی من بازجویان اقدام به فحش دادن به روح فروهر و بازرگان  میکردند و حتی دکتر سحابی را هم به باد ناسزا میگرفتند .

در ادامه شیوه اعتراف گرفتن از طریق کابل وقتی دیدند به نتیجه نمیرسند  اقدام به اجرای یک نمایش گرفتند و آنهم این بود که اگر افرادی در نقش جلاد و خشونت ظاهر میشدندو با اعمال شکنجه به نتیجه نمیرسیدند ناگهان شخص دیگری نقش بازجو خوبه را داشت شمارا از زیر شلاق آنان رها میکرد و از در نصیحت وارد میشد( که عزیز  دلم هرچه داری بگو هرچه میخواهند انجام بده اینا دین و ایمون ندارند اینا از تو گنده تراشو به حرف آوردن  به جوونیت رحم کن به مادر پدرت ووووو)در ادامه شکنجه هایشان به طور ضمنی حرف از اعدام زود رس من میکردندو حتی در باز جوییها چندین بار از اعدام من صحبت کردندو حتی در سلول که بودم آنان گاه و بیگاه پشت درب سلول میامدند و از اعدام من در سحرگاه خبر میدادند باز هم وقتی از این طریق هم به نتیجه نرسیدند شیوه شکنجه عوض شد واز فاز شکنجه جسمانی وارد شکنجه روحانی شدم 
به مدت چند ماه تمام من در سلولی بودم که صدای شکنجه پدرومادر خود را میشنیدم و یا صدای شکنجه دوستانم را.
و گاه و بیگاه صدای شکنجه زنان و مردان به گونه ای در سلول پخش میشد که در مغز من اثر گذاشت و اکنون در حال مداوای روحی وروانی خود هستم

 البته خانواده من در امان نبودند و من مدت 5ماه با بیرون تماس نداشتم و خانواده ام از من بیخبر بودند اما یک روز با آنان تماس  گرفته میشود و وقتی پدرم گوشی تلفن را برمیدارد به ایشان میگویند که تک فرزندتان فردا اعدام میشود که پدرم در همان پای تلفن سکته میکند واکنون ایشان نیز دچار آلزایمر است 

جالب است که وقتی میخواستند با کابل مرا بزنند گفتند که حق نداری اسم خدا و پیغمبر و ایمه را ببری و جالب است که شبهای جمعه و  در اوقات دیگر دعای کمبل و ادعیه دیگر در سلول پخش میشد و در آخر این دعاها که از رادیو زندان پخش میشد اینطور وانمود میشد که مردم خواهان (هدایت یا اعدام )ما هستند .بسیار برای من جالب بود که  میدیدم که آنان تصمیم داشتند که همه ما را فریب خورده و عامل دست بیگانه نشان دهند 

 ای وای اگر در پس امروز بود فردایی

محمد رضا کثرانی